Wyniki wielu badań laboratoryjnych mogą zostać zafałszowane z powodu hemolizy w badanej próbce. Hemoliza, w zależności od jej nasilenia, może w różnym stopniu zawyżać poziom składników uwalnianych z krwinek czerwonych lub też interferować w metodę oznaczenia danego analitu.

• trudny dostęp do żyły
• niewłaściwy wybór miejsca pobrania
• zbyt długie lub zbyt mocne zaciśnięcie stazy
• zbyt silny strumień krwi spływający do probówki
• zbyt mała średnica igły
• pobieranie krwi z założonego wenflonu
• pozostałości środka odkażającego w miejscu wkłucia
• brak mieszania lub zbyt energiczne mieszanie pobranej próbki krwi
  (w zależności od typu probówki)
• pobieranie krwi z żyły, do której w tym czasie podawane są wlewy dożylne

Przyczyną może być rozpad erytrocytów, zaburzenie funkcji wątroby lub dróg żółciowych. Interferencja hiperbilirubinemii w wyniku może opierać się na interferencji spektralnej lub chemicznej. Interferencja spektralna wpływa m.in. na wyniki badań koagulologicznych, w których wykorzystywane są metody zmętnieniowe. Interferencja chemiczna spowodowana jest wpływem bilirubiny w oznaczenia oparte na oksydazie/ peroksydazie, powodując zaniżenie wyników w oznaczeniach enzymatycznych, m.in.: glukozy, cholesterolu, triglicerydów, mocznika oraz kreatyniny.

Lipemia oznacza nieprawidłowo wysoką zawartość lipidów we krwi. Przyczyny lipemii mogą być różne. Można je podzielić na dwie grupy: pierwotne i wtórne. Przyczyny pierwotne obejmują wrodzone zaburzenia budowy lipoprotein, niedobór lipazy lipoproteinowej oraz schorzenia takie jak rodzinna hipertriglicerydemia oraz rodzinna mieszana hiperlipidemia. Przyczyny wtórne to np. cukrzyca, ostre zapalenie trzustki, niedoczynność tarczycy.

Najczęstszym rodzajem jest jednak lipemia poposiłkowa. Przez pewien czas po spożyciu posiłku poziom lipidów, podobnie jak glukozy, rośnie.Lipemia może wpływać na wynik analizy, zakłócając pomiary fotometryczne, zwłaszcza glukozy, aminotransferazy alaninowej (ALT) i aminotransferazy asparaginowej (AST). Uzyskane wyniki mogą być zafałszowane w górę lub w dół, zaś przy dużej lipemii uzyskanie wyniku może nie być możliwe przez zaburzenie liniowości metody.

Innym mechanizmem interferencji w wynik może być tzw. efekt zmniejszonej objętości, polegający na zmniejszeniu zawartości wody w próbce przez obecność lipoprotein. Ta interferencja wpływa zwłaszcza na stężenie elektrolitów, powodując zaniżenie wyników w większości metod pomiarowych.

Najodpowiedniejszym materiałem do badania ogólnego jest mocz pobrany po 4-6 godzinach od ostatniego opróżnienia pęcherza (najlepiej z pierwszej porannej
mikcji). Przed pobraniem próbki moczu z mikcji należy umyć i odkazić okolicę sromu lub napletka. Mocz należy pobierać do specjalnie przeznaczonego do tego celu pojemnika. Minimalna objętość próbki to 2 ml. Do badań mikrobiologicznych wskazane jest pobranie moczu przez punkcję pęcherza lub przez cewnikowanie.

Próbkę do badania parazytologicznego należy pobrać łopatką z różnych części świeżego kału i umieścić w specjalnie przeznaczonym do tego celu pojemniku.
Zaleca się pobieranie próbek kału co drugi dzień (łącznie 3 próbki). W przypadku, w którym występują naprzemiennie stolce prawidłowo uformowane i biegunkowe, do badania należy przesłać stolec biegunkowy. Przy próbkach kału małych ssaków roślinożernych bardzo prosimy o umieszczenie w pojemniku wacika nasączonego wodą.